OVER MIJ: Hettie Geertman

In mijn herinnering zaten mijn broer en ik in de zomer vaak weken lang boontjes te punten, snijbonen te snipperen en worteltjes te schrapen. Alles uut de grote tuun achter ons huis. Gefascineerd keek ik toe hoe mijn moeder de groenten uit de tuin in wekpotten deed. In de dekseltjes goot ze een klein beetje spiritus, vuurtje erbij en hop, het vlammende dekseltje werd op de pot geplaatst en in een ketel gekookt.

De grote kelder stond vol met deze potten. Daar was ook altijd één grote stenen pot die werd afgesloten met een rond plankje met daarop een kei waarop brak water dreef. Hierin werd zuurkool gemaakt. De ziltzure geur ervan kan ik me nog goed herinneren.

De groenten die wij aten kon je bijna op één hand tellen. Boontjes, worteltjes, aardappelen, bietjes, kool, snijbonen en sla. Veel sla. In de zomer elke dag sla met een eitje, augurkjes en veel slasaus. Nee, bij ons thuus geen rare fratsen. Pure eenvoud. Ik vond alles heerlijk maar wist toen nog niet dat er nog zo veel meer te proeven viel.

Eenmaal op kamers ging er een wereld aan smaken voor mij open. De eerste olijf die ik at zag ik aan voor een druif. Elke dag probeerde ik iets nieuws en mijn studiegenoten genoten mee. Eén grote culinaire ontdekking. Als cultureel werkster heb ik in verschillende jongerencentra een eetcafé opgezet. Samen eten met veel verschillende mensen rond één tafel, daar geniet ik van. Samen eten verbindt!

Een paar keer heb ik overwogen een koks-opleiding te volgen. De hiérarchie die heerst binnen de horecawereld hield mij tegen. (Maar wees gerust: ik behaalde netjes de benodigde certificaten en diploma's, waaronder HACCP.) Uiteindelijk heb ik gekozen voor een andere passie, theatertechniek. Na een technische opleiding ben ik gaan werken als geluidstechnicus. Na enkele jaren besloot ik om freelance te gaan werken waardoor ik meer ruimte kreeg om mijn eigen tijd in te delen, en zo ook weer vaker in de potten en pannen kon roeren.

Natuurlijk bleef ik koken voor mezelf en mijn vrienden. Maar nu ook weer vaker voor groepen en op feestjes. Elk jaar kookte ik een week lang op een schip voor een theatergezelschap van 35 mensen.

Het bloed kruipt toch waar het moet gaan. Afgelopen jaar (2011) heb ik vaker voor groepen gekookt dan dat ik in de studio heb gewerkt. Hieruit heb ik de conclusie getrokken dat ik deze passie nu maar eens voluit moet gaan leven. Na veel voel-, denk- en doe-werk is het Hetties roadcuisine geworden. Schuif je ook een keer aan?